Αρκετές φορές στο παρελθόν έχει γίνει αναφορά στην νοοτροπία της ομάδος μας και στον τρόπο που εκφράζετε αυτή από όλους όσους την αποτελούν. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που είδαμε τον ΑΡΗ να αντιμετωπίζει έναν αντίπαλο σαν να είναι η ανίκητη Μπαρτσελόνα και με την αγωνιστική του συμπεριφορά να σου δίνει την εντύπωση ότι μοναδικός τρόπος για να φτάσεις στην νίκη είναι από κάποια αντεπίθεση στα ξαφνικά... Το σενάριο να μπεις δυνατά με όλα τα όπλα σου από την αρχή, να κοιτάξεις τον αντίπαλο στα μάτια και με την αγωνιστικότητα σου να αναγκάσεις τον αντίπαλο να προβληματιστεί και να αρχίζει να σκέφτεται την λέξη ήττα όλο και περισσότερο μάλλον ανήκει σε κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας και όχι στον ΑΡΗ μας. Και ας το είχαμε ζήσει ως ένα βαθμό με την επιστροφή της ομάδος μας από την Β εθνική το 2006 να έχουμε ένα σύνολο παικτών και έναν προπονητή με άγνοια κινδύνου που σε κάθε παιχνίδι το μόνο που διεκδικούσε ήταν η νίκη... Τι και αν δεν κέρδιζες, κανείς δεν μπορούσε να σε κατηγορήσει ότι δεν πάλεψες ή δεν πίστεψες στην επιτυχία. Κάπως έτσι είχε πάρει η ομάδα τα πάνω της και έφθασε σε κάποιες επιτυχίες, κέρδισε και πάλι την εκτίμηση ολόκληρης της φίλαθλης Ελλάδας και κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της ακόμη και στην Ευρώπη. Ξαφνικά όμως αρχίζουμε τα πισωγυρίσματα και με παιχνίδια όπως αυτά κόντρα στον μπαογκ όπου πήγαμε να "κλέψουμε" την νίκη, κόντρα στον Ολυμπιακό όπου κατεβήκαμε απλά για προπόνηση γιατί είμαστε υπεράνω και κόντρα στον Παναθηναϊκό σήμερα όπου  όταν αναγκαστήκαμε να πάρουμε τα ηνία του αγώνα στα χέρια μας και να κάνουμε αυτό για το οποίο υποτίθεται ότι κατεβήκαμε να κάνουμε φάνηκε η ανυπαρξία μας. Σίγουρα αυτή η ήττα πονάει αλλά και το 0-0 να έμενε πάλι οδυνηρό θα ήταν.

Και στα προηγούμενα παιχνίδια παρόλο που η ομάδα μας είχε καταφέρει να φτάσει στην νίκη είχαμε τονίσει ότι αυτό το "πλάνο" του Μασάδο με το πρώτο ημίχρονο να παίζουμε συντηρητικά και στην επανάληψη να φορτσάρουμε είχαμε εκφράσει αρκετές ενστάσεις για τον απλό λόγο ότι όταν είσαι ο ΑΡΗΣ και ανήκεις στο κλαμπ των κορυφαίων Ελληνικών ομάδων δεν γίνεται να αντιμετωπίζεις τους αντιπάλους σου  με πονηριά και στρατηγική λες και είναι κλάσεις ανώτεροι από εσένα και δεν μπορείς να τους παίξεις στα ίσια. Όταν λοιπόν στο Α' ημίχρονο η κατοχή μπάλας είναι 70-30 υπέρ αυτού του Παναθηναϊκού των χιλίων προβλημάτων τότε σημαίνει ότι σχεδόν δεν μπήκες καθόλου στο γήπεδο και ο ρόλος σου ήταν σχεδόν διακοσμητικός. Ναι δεν απειλήθηκες ουσιαστικά και έκανες και 2 σούπερ ευκαιρίες που άνετα μπορούσες να είχες σκοράρει. Ε και? Αυτό ήταν το πλάνο σε ένα παιχνίδι όπου βαθμολογικό ενδιαφέρον είχαμε μόνο εμείς? Με αντεπιθέσεις και κλεφτοπόλεμο κατέβηκες να κερδίσεις τον σχεδόν αδιάφορο και διαλυμένο Παναθηναϊκό ώστε να κυνηγήσεις τις τελευταίες σου ελπίδες για την είσοδο στην 5αδα? Δηλαδή ρε Μασάδο αν κατέβαζες την ομάδα να παίξει φουλ επίθεση θα τρώγαμε 5 γκολ? Τόσο ποιο ποιοτικό ρόστερ είχε ο σημερινός μας αντίπαλος? Ποια ήταν η προετοιμασία για αυτό το παιχνίδι? Να επιτρέψουμε στον Παναθηναϊκό να κατεβαίνει διαρκώς από τα πλάγια ανενόχλητος? Να περιμένουμε πίσω από το κέντρο? Και όταν βγήκαμε στην επίθεση επειδή οι άλλοι μείνανε με 10 τελικά διαπιστώσαμε ότι μόνο με σέντρες μπορούμε να απειλήσουμε αλλά δεν είχαμε ψηλό και έπρεπε ο Λαζαρίδης να πάει μπροστά? Ρε θα μας τρελάνετε? Τόσο δύσκολο είναι  διοίκηση, προπονητής και παίκτες να πιστέψετε ότι η ομάδα που αγωνίζεστε είναι τεράστια και πρέπει να παλεύει για την νίκη? Άλλη μια πεθαμένη ομάδα που καταφέραμε να αναστήσουμε... Και όλα αυτά σε μια αγωνιστική όπου όλοι όσοι κυνηγάμε είχανε σημαντικές βαθμολογικές απώλειες. Μετά μας φταίνε οι διαιτητές και τα δοκάρια. Θα ήταν υπερβολικό να χρεώσουμε την φετινή αγωνιστική αποτυχία στον Μασάδο μιας και είναι ο προπονητής που κατάφερε να μεταμορφώσει την ομάδα, παρόλα αυτά νομίζω ότι η νοοτροπία που δείχνει ο Πορτογάλος δεν ταιριάζει σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ. Μια ομάδα με κόσμο πρωταθλητή που περιμένει κάποια στιγμή να δει και την ομάδα πρωταθλήτρια. Πρωταθλητής με αντεπιθέσεις δεν βγαίνεις...

Και φυσικά όσο και αν θα θέλαμε να ασχοληθούμε μόνο με το αγωνιστικό και να αναλύσουμε την στρατηγική του Μασάδο ξαφνικά αρχίζει να γυρνάει το σύμπαν ανάποδα και τελικά αυτή η διοίκηση να μπαίνει στο στόχαστρο, να υπάρχει κοινή παραδοχή από παραγωγούς και ακροατές ότι έχει κάνει λάθη και ότι τα πράγματα είναι κρίσιμα... Μετά λοιπόν από 2 χρόνια λειτουργίας του ARIS FM σήμερα άκουσα πως η διοίκηση Αθανασιάδη έχει κάνει αρκετά λάθη και είναι υπεύθυνη για την κατάντια του ΑΡΗ. Αν και με το να επιρρίπτεις ευθύνες λύση δεν βρίσκεις αλλά το να ακούς ανθρώπους που διαστρέβλωναν την πραγματικότητα και την αλήθεια να απαιτούν πλέον την αλήθεια είναι τουλάχιστον εκνευριστικό... Κουράγιο σε όλους μας και εύχομαι οι αποχωρήσεις και οι παραιτήσεις να μην συνεχιστούν και όσοι τόσο καιρό βγαίνανε μπροστάρηδες και μας παρουσίαζαν μια ρόδινη κατάσταση να δώσουν την λύση που μας έχουν υποσχεθεί. Ας οδηγήσουν το "καράβι" σε ήσυχο λιμάνι και μετά ας πάνε στην ευχή του Θεού...